Astma pyłkowa

Pyłkowica (pollinosis) jest to sezonowe, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, któremu często towarzyszą napady astmy oskrzelowej oraz objawy ze strony innych narządów takich jak skóra lub przewód pokarmowy. Choroba wywołana jest uczuleniem na pyłek roślin, czyli męskich komórek rozrodczych, unoszących się w powietrzu w porze kwitnienia. Głównym narządem reakcji alergicznej w pyłkowicy jest błona śluzowa nosa i spojówki oraz gardło i oskrzela a osoby chore najczęściej są uczulone na pyłki traw i zbóż (około 80%), pyłki drzew (około 35%) i bylicy (8%).

Najczęściej choroba ujawnia się między 10. a 20. rokiem życia i rzadko pojawia się po raz pierwszy po 40. rokiem życia. Przebieg pyłkowicy zależy od właściwości indywidualnych chorego. Mogą przeważyć dolegliwości ze strony oczu lub dolegliwości ze strony nosa. Oba narządy maga być dotknięte pyłkowicą w równym stopniu. Nasilenie objawów pyłkowicy w sezonie pylenia ma ścisły związek z aktualnym stężeniem uczulającego pyłku w powietrzu.

Charakterystyczne objawy pyłkowicy to: świąd i łzawienie oczu, wyciek i niedrożność nosa oraz kichanie. Diagnostyka choroby obejmuje najczęściej wywiad, badanie przedmiotowe, testy skórne, ocenę przeciwciał IgE oraz próby prowokacyjne. W leczeniu stosuje się leczenie przyczynowe (eliminację alergenu i immunoterapia), leczenie objawowe (leki przeciwhistaminowe, leki przeciwanafilaktyczne, kortykosteroidy, leki obkurczające błonę śluzową nosa) i leczenie chirurgiczne (poprawiające drożność nosa oraz zmniejszające wpływ układu przywspółczulnego na błonę śluzową nosa).

Często objawom miejscowym towarzyszą objawy ogólne, takie jak uczucie ogólnego rozbicia, zmęczenia, utrata łaknienia, bóle głowy i podwyższona temperatura ciała.

Astma oskrzelowa

Astma oskrzelowa jest przewlekłą chorobą, w której dochodzi do procesu zapalnego błony śluzowej układu oddechowego i związanego z nim nadreaktywnością błony śluzowej na czynniki zewnętrzne.W zależności od czynników powodujących rozwój choroby wyróżnia się astmę atopową, która dotyczy głównie młodych osób a która spowodowana jest przez alergeny. Astmę, w której nie stwierdza się swoistego alergenu jako czynnika etiologicznego, określa się mianem astmy endogennej (nieatopowej) i występuje ona głównie u osób w wieku dojrzałym. W przypadku astmy pochodzenia endogennego czynnik wywołujący napady duszności nie jest znany.

W przypadku astmy atopowej objawy choroby są wynikiem reakcji alergicznej typu natychmiastowego. W procesie tym biorą udział trzy zasadnicze składniki: alergen, swoiste przeciwciała IgE oraz komórki układu odpornościowego. Najczęstszymi alergenami w astmie oskrzelowej są: roztocza kurzu domowego (Dermatophagoides pteronyssinus), sierść i naskórek zwierząt, pióra ptaków domowych, pyłki traw, drzew, chwastów, zarodniki grzybów i inne. Jednym z najsilniejszych czynników ryzyka wystąpienia astmy oskrzelowej jest atopia. Komórki układu odpornościowego biorące udział w procesie reakcji alergicznej to mastocyty, bazofile, eozynofile, limfocyty, monocyty, makrofagi pęcherzyków płucnych, komórki nabłonka oskrzeli.

Astma charakteryzuje się dusznościami typu wydechowego. Towarzyszy jej ogólny niepokój oraz świsty i furczenia wywołane utrudnionym przepływem powietrza przez zwężone światło oskrzeli i oskrzelików spowodowane kurczem mięśni gładkich ich ściany. U niektórych kurcze pojawia się tylko w określonych sytuacjach u innych niemal stale.

W przypadku astmy atopowej duszności pojawiają się z powodu kontaktu chorego z alergenem. Chory na atopową astmę skrzelową reaguje wtedy utrudnionym wydechem, męczącym kaszlem i patologicznymi szmerami oddechowymi.

Obecnie astmę leczy się skutecznie lekami przeciwzapalnymi. Znamy już dobrze mechanizmy zapalenia immunologicznego w astmie i dlatego pierwszoplanową rolę w jej leczeniu powinny odgrywać wziewne (podawane wprost do oskrzeli przez specjalne inhalatorki) leki przeciwzapalne.

Allergic rhinitis

Uczulenie sienne powodują pyłki roślin. Są to maleńkie ziarenka pyłku kwiatowego – w zależności od gatunku od średnicy 0,0025 do 0,25 mm. Wydzielane są przez pręciki kwiatowe drzew, traw, ziół i zawierają tzw. męski materiał genetyczny. U osób uczulonych wywołują one tzw. pyłkowicę, znaną pod popularną nazwą “katar sienny”. Z roku na rok, coraz więcej ludzi cierpi na jej objawy.

Jeśli podejrzewamy u siebie katar sienny to powinniśmy o tym poinformować lekarza. Nie leczony katar sienny ma tendencję do nasilania się i może przejść w groźną dla życia chorego astmę. Podstawą diagnozy jest wywiad lekarski. Dopiero w jego trakcie można ustalić, czy dolegliwość zdarza się w określonej porze roku lub w sytuacjach związanych z intensywnym występowaniem alergenów. Rozpoznanie alergii i jej wyzwalaczy – alergenów jest sprawą trudną i wymaga dużego wysiłku, ze strony lekarza i spolegliwej współpracy ze strony pacjenta.

Do objawów kataru siennego należą: swędzenie w nosie, kichanie i wodnisty katar. Często oczy są zaczerwienione i spuchnięte oraz pojawia się wzmożone łzawienie. Ból głowy i ogólne rozbicie nasilają złe samopoczucie. Wszystkie te objawy występują przeważnie w okresie kwitnienia roślin, a wiec od lutego do sierpnia.

Zawsze podstawową zasadą w leczeniu alergicznego nieżytu nosa pozostanie unikanie przyczyn wywołujących alergię (o ile jest to możliwe) lub dążenie do minimalnego na nie narażenia.

Alergiczny nieżyt nosa

Uczulenie sienne powodują pyłki roślin. Są to maleńkie ziarenka pyłku kwiatowego – w zależności od gatunku od średnicy 0,0025 do 0,25 mm. Wydzielane są przez pręciki kwiatowe drzew, traw, ziół i zawierają tzw. męski materiał genetyczny. U osób uczulonych wywołują one tzw. pyłkowicę, znaną pod popularną nazwą “katar sienny”. Z roku na rok, coraz więcej ludzi cierpi na jej objawy.

Jeśli podejrzewamy u siebie katar sienny to powinniśmy o tym poinformować lekarza. Nie leczony katar sienny ma tendencję do nasilania się i może przejść w groźną dla życia chorego astmę. Podstawą diagnozy jest wywiad lekarski. Dopiero w jego trakcie można ustalić, czy dolegliwość zdarza się w określonej porze roku lub w sytuacjach związanych z intensywnym występowaniem alergenów. Rozpoznanie alergii i jej wyzwalaczy – alergenów jest sprawą trudną i wymaga dużego wysiłku, ze strony lekarza i spolegliwej współpracy ze strony pacjenta.

Do objawów kataru siennego należą: swędzenie w nosie, kichanie i wodnisty katar. Często oczy są zaczerwienione i spuchnięte oraz pojawia się wzmożone łzawienie. Ból głowy i ogólne rozbicie nasilają złe samopoczucie. Wszystkie te objawy występują przeważnie w okresie kwitnienia roślin, a wiec od lutego do sierpnia.

Zawsze podstawową zasadą w leczeniu alergicznego nieżytu nosa pozostanie unikanie przyczyn wywołujących alergię (o ile jest to możliwe) lub dążenie do minimalnego na nie narażenia.

Alergiczny katar

Uczulenie sienne powodują pyłki roślin. Są to maleńkie ziarenka pyłku kwiatowego – w zależności od gatunku od średnicy 0,0025 do 0,25 mm. Wydzielane są przez pręciki kwiatowe drzew, traw, ziół i zawierają tzw. męski materiał genetyczny. U osób uczulonych wywołują one tzw. pyłkowicę, znaną pod popularną nazwą “katar sienny”. Z roku na rok, coraz więcej ludzi cierpi na jej objawy.

Jeśli podejrzewamy u siebie katar sienny to powinniśmy o tym poinformować lekarza. Nie leczony katar sienny ma tendencję do nasilania się i może przejść w groźną dla życia chorego astmę. Podstawą diagnozy jest wywiad lekarski. Dopiero w jego trakcie można ustalić, czy dolegliwość zdarza się w określonej porze roku lub w sytuacjach związanych z intensywnym występowaniem alergenów. Rozpoznanie alergii i jej wyzwalaczy – alergenów jest sprawą trudną i wymaga dużego wysiłku, ze strony lekarza i spolegliwej współpracy ze strony pacjenta.

Do objawów kataru siennego należą: swędzenie w nosie, kichanie i wodnisty katar. Często oczy są zaczerwienione i spuchnięte oraz pojawia się wzmożone łzawienie. Ból głowy i ogólne rozbicie nasilają złe samopoczucie. Wszystkie te objawy występują przeważnie w okresie kwitnienia roślin, a wiec od lutego do sierpnia.

Zawsze podstawową zasadą w leczeniu alergicznego nieżytu nosa pozostanie unikanie przyczyn wywołujących alergię (o ile jest to możliwe) lub dążenie do minimalnego na nie narażenia.

Alergia

Alergia, zwłaszcza ostatnio, jest zjawiskiem bardzo rozpowszechnionym. Alergenem może być niemal wszystko, a najczęstszymi objawami alergii są: sezonowy katar sienny, całoroczny nieżyt nosa, astma, pokrzywka i alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, uczulenia na pokarmy, uczulenia na żądła pszczół i os, wstrząs anafilaktyczny. Leczenie alergii jest trudne i musi być wielokierunkowe.

Najbardziej pospolitymi alergenami są:

• odchody roztoczy kurzu domowego – astma, katar sienny,
• pyłki traw i drzew – katar sienny, astma,
• zarodniki pleśni – katar sienny, astma,
• składniki sierści zwierząt domowych – katar sienny, astma, zmiany skórne,
• produkty mleczne, jaja, ryby, orzeszki ziemne, owoce (np. truskawki),
• a także leki (np. penicyliny) – objawy żołądkowo-jelitowe, pokrzywka, obrzęk naczyniowy, anafilaksja,
• jady os i pszczół (pokrzywka, anafilaksja).

Niektóre alergie ujawniają się częściej w wieku niemowlęcym (alergie pokarmowe, zapalenia skóry), inne w dziecięcym (astma), jeszcze inne u nastolatków (katar sienny) lub u osób dorosłych (pokrzywka, uczulenie na jady, wyprysk alergiczny).

Obecnie choroby atopowe (alergie) występowanie u 30% społeczeństwa. Najczęstsze postaci tych chorób to pyłkowica odnotowana u około 20% populacji, astma oskrzelowa występująca u 5-8% populacji. Natomiast atopowe zapalenie skóry występujące u kilku procent ogólnej populacji dziecięcej objawia się u poniżej 1% populacji dorosłych.

Prawdopodobieństwo wystąpienia choroby atopowej u potomstwa, gdy atopia nie występuje u rodziców wynosi 12,5%.Ponadto osoby urodzone w miesiącach bezpośrednio poprzedzających sezon pylenia są bardziej narażone na wystąpienie alergii na pyłek roślin.